Er zijn verschillende wegen die naar hetzelfde eindpunt kunnen leiden.
In de Middeleeuwen trokken veel pel­grims over enkele gebaande (maar lang niet altijd gemakkelijke of veilige) wegen naar het pelgrimsoord Santiago-de-Compostela, gelegen in de noordwesthoek van Spanje. Deze stad beroemde zich erop het lichaam van de Heilige Jacobus in bezit te hebben. De pelgrimsroute door Noord-Spanje vormde een enkele lijn. Voorafgaand aan dat traject liepen er vier grote routes door Frankrijk.
Een van die aanvoerroutes begint vanuit het Centraal Massief in Frankrijk en loopt door de Pyreneeën naar de Spaanse grens. Deze weg wordt de Via Podiensis genoemd en is 740 km lang. De Via Podiensis doet enkele Zuid-Franse centra van groot religieus belang aan, zoals Le Puy, Conques, Cahors, Moissac en Saint-Jean-Pied-de-Port.

Landschappelijk gezien is het een erg gevarieerde route, dat deels door kloofdalen (zoals het dal van de Allier of Célé) leidt. Het is een bochtig parcours, zodat je niet veel kilometers per dag zult maken. Wie alleen het stuk tot Moissac aflegt, komt door de voornaamste religieuze pleisterplaatsen. Het laatste stuk leidt door de zuidelijk van de Garonne gelegen vlaktes en door het begin van de Pyreneeën. Qua afstand kun je deze route globaal in drie gelijke delen verdelen.

Het tweede traject, deze dus, loopt van Sénergues naar Lectoure.
De kerk van Sérnergues is het belangrijkste historische monument in het centrum van het plaatsje. Aan de achterzijde van de kerk staat een vierkante stenen toren, daterend uit het einde van de 14e eeuw. Het heeft als belangrijkste attractie het panoramische uitzicht over het dorp en de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela. Een mooie tussenstop op een steenworp afstand van de prachtige stad Conques.

Een pelgrimstraject naar het graf van de Heilige Jacobus volgde niet noodzakelijkerwijs altijd de kortste route. Welke plaatsen onderweg werden aangedaan was afhankelijk van hun religieus belang. Conques bezat met de relieken van Sainte Foy een grote godsdienstige uitstraling. Veel pel­grims bezochten al vanaf de 10e eeuw het klooster van Conques. Het 12e-eeuwse boog­veld in het portaal van de kathedraal zal wel met de vele giften zijn bekostigd. In dat tim­paan wordt het Laatste Oordeel uitgebeeld, rechts van Christus de hemelse vreugden, links de helse ellende. In de bijgebouwen van de kathedraal van Conques wordt onder een tongewelf een kostbare kerkschat ten­toongesteld. Het hier opgestelde reliek­ beeldje van Ste.-Foy is een zeldzaam stuk van draadgoud en edelstenen (10e eeuw).

Figeac is authentiek omdat een relatief groot deel van de oude bebouwing bewaard is gebleven, de stad heeft veel oude monumenten. Figeac was namenlijk een welvarende koopmansstad op de grote pelgrimsroutes. De rijke kooplieden hadden op de begane grond de werkplaats / het magazijn, aan de voorkant de arcades met de etalage. De woonruimte was op de eerste etage en is via een smalle wenteltrap te bereiken. De zolders waren meestal droogzolders, voor het drogen van fruit, geverfde stoffen en dergelijke.
Opvallend is op de Place des Écritures de enorme afbeelding van de steen van Rosetta, gemaakt in zwart graniet, ter ere van Jean François Champollion. Hij is bekend geworden doordat hij de steen van Rosetta ontcijferd heeft, en daarmee het begin gemaakt heeft met het ontcijferen van het Egyptische hiërogliefenschrift. Er is daar ook een museum van Champollion in het stadje.

De volgende plaats die je tegenkomt is Marcilhac-sur-Célé. Al in de 9e eeuw is op deze plek aan de Célé een abdij gevestigd. Nu is het net zoals die andere dorpjes aan de romantische Célé-oever een meditatief rustpunt. Het klooster heeft een enigszins verweerd por­taal met een laatste Oordeel. In de kapittel­zaal merkt u diverse kapitelen op met mon­sters, duivels en bijbelse scènes. Noordwestelijk van Marcilhac klimt een weg­getje omhoog naar de Grotte Bellevue (druipsteenformaties).

Cabrerets is een charmant dorpje gelegen aan de samenvloeiing van de Sagne en de Célé, gedomineerd door een kasteel. De zeer romantische ruïnes, vastgeklampt aan de klif, zijn een van de oudste constructies uit de Lot-middeleeuwen.
Net voorbij Cabrerets is ook nog een onderaardse wereld aanwe­zig, de Grotte du Pech-Merle. Sinds de slui­ting van de beroemde Lascaux-grot is Pech-Merle een van de indrukwekkendste grotten met prehistorische schil­derkunst. Een museum bij de grot maakt je vooraf wegwijs. Zo krijg je een goed beeld van de artistieke wereld van geschilderde mammoeten en paarden, kunst van een respectabele ouderdom van 20.000 tot 40.000 jaar. De belangrijkste schildering is een paneel uit 18.000 v. Chr. met twee paarden en zes zwarte handen.

De geplande lunchstop is in het allermooiste dorpje van Frankrijk, Saint-Cirq-Lapopie. Uiteraard behoort het daarmee ook tot de erfgoedlijst :"Les plus beaux villages de France: de mooiste dorpen van Frankrijk". Het kan daarom best druk zijn. Toch is het heel bijzonder om erdoor heen te wandelen. De puntdaken en roze gevels verrijzen aan de voet van een versterkte 15e-eeuwse kerk, geflankeerd door een traptorentje en een vierkante donjon. Helemaal beneden vind je een netwerk van steile straatjes. Je kunt dan ook uitgekraagde gevels bewonderen, sommige met houten panelen, tuinen, gaanderijen, kruisvensters en winkelbogen. Mocht het veel te druk zijn voor lunchen, dan kan dat ook in het volgende stad.

Cahors, iets verderop, is bekend van zijn donkere wijn, zijn gastronomie en markten, kende handelsvoorspoed tot aan de Honderdjarige Oorlog, toen Engelsen en Fransen het gebied rond Cahors tot slagveld maakten. Het centrum van Cahors is gevan­gen in een haarspeldbocht van de Lot. Aan de westzijde verbindt een schitterende versterkte brug de rivieroevers. Deze Pont Valentré is opgebouwd uit zeven puntige bogen en gekanteelde stroombrekers. Drie stoere torens klimmen vanuit de brug omhoog. Aan de andere kant van de stad prijkt de koepelkerk van Cahors. Van de drie koepels zijn er nog twee over. De derde is ingestort en vervangen door een gotisch koor.
Verdwaal daarna in de middeleeuwse steegjes van het oude centrum, en ontdek het mysterieuze en betoverende Cahors. Ervaar de pracht van de weelderige huizen, de charme van de pleinen en de vindingrijkheid van de Jardins Secrets die de stad kleuren. In de schaduw van de platanen kunt u genieten van de levendige Gambetta boulevard, erfgoed van de XIXe eeuw.

Tussen de 7e en de 10e eeuw had de abdij van Moissac niet al te veel (pelgrims)aanloop. Dat zou veranderen nadat de abdij zich in 1047 met Cluny verbond, toentertijd een machtige benedictijnse abdij. In het huidige uit baksteen opgetrokken stadje vormen de sculpturen van de abdij nu een parel van romaanse beeldhouwkunst. De kerk zelf is van minder belang dan het enige 11e-eeuwse deel dat resteert, de massieve klokkentoren met het veelbekeken portaal. Het timpaan geldt als een meesterwerk en is op een zeer originele wijze uitgebeiteld. In de kloos­terhof kom je een tweede verras­sing tegen. Liefst 88 bewerkte kapitelen zijn daar te bewonderen. Deze hebben niet geheel ongeschonden de Franse Revolutie overleefd (beeldenstorm).

Het laatste stukje gaat over de plaatselijke smalle wegen naar Lectoure. De plaats is gebouwd op een kalkstenen rots boven de rivier de Gers en was zodoende makkelijk te verdedigen. Hieruit groeide de Romeinse stad Lactoratus vanaf de 2e eeuw v.Chr. De Romeinse stad zelf lag meer in de vlakte op een kruispunt van wegen en was goed bereikbaar voor handel. Ook over de Gers konden in de goede seizoenen goederen worden vervoerd naar de Garonne. Na de val van het Romeinse Rijk verplaatste de bebouwing zich weer meer richting de veiligheid van de rots. De stad werd een bisschopszetel en kreeg stadsmuren; het kasteel dateert uit de 14e eeuw. Er kwamen kloosters van Clarissen, Karmelieten en Kapucijnen. Momenteel is het toerisme een belangrijke inkomensbron voor Lectoure.