Na een overnachting in Landgasthof B&B Schwaiger in Mörtschach en daaropvolgend een uitgebreid ontbijt, kan je de laatste etappe aanvatten naar de eindbestemming, met name Medulin in Kroatië. Men zou op het eerste zicht denken dat het dicht tegen de grens ligt, maar onderschat het niet. Door het feit dat het kustplaatsje in het uiterste zuiden van het schiereiland Istrië gevestigd is, moet er na het oversteken van de Kroatische grens nog een flink stuk gereden worden. En niet te vergeten, Slovenië komt eerst nog aan de beurt. Maar beide landen zijn toppers als het op mooie wegen en een prachtige omgeving aankomt.

Je volgt de B107 in de vallei van de rivier Möll en het moet gezegd : met zijn vloeiende, wijde bochten en perfect asfalt kom je al meteen in de gemotiveerde "mood" om de nog komende passen aan te vatten. Je steekt de Tiroolse grens over via de Iselsberg Pass en daarmee is de eerste kleine opwarming een feit.

Bij het naderen van Dölsach ben je best even bij de pinken, zodat de afslag naar het charmante dorp niet wordt gemist. Moest dit toch gebeuren, dan geen nood. Je komt automatisch weer op de juiste weg - B100- terecht. Deze volgt het Drautal oostwaarts tot in Greifenburg, waarna je afwijkt naar het zuidoosten. Op de B111 nabij Förolach werd een heel aangename rustplaats gecreëerd. Naast de parking werd een droogrek voor hooi geplaatst, die zo typerend is voor deze streek, maar nog meer in het bijzonder voor Slovenië. Ernaast is een overdekte ruimte met tafels en zitbanken. Je wordt er overweldigd door de mooie kleuren en het parfum van bloeiende rozen. Het kabbelende water van de kleine bron maakt je volledig "zen".

Na deze korte pauze ben je klaar voor een stukje doorrijden. Voorbij Arnoldstein, neem je rechtsaf de B109, beter gekend als de Wurzenpass. Dit is één van de weinige manieren om vanuit Oostenrijk Slovenië binnen te rijden. Deze weg telt slechts enkele bochten. Voor je de top bereikt, zie je aan de linkerkant een oude tank staan. Het is een M47 Patton, die verwijst naar de defensieve bereidheid van Oostenrijk ten tijde van de Koude Oorlog aan de grens met Joegoslavië. Er wordt vaak verkeerdelijk gedacht dat het een oude tank van het voormalig Oostblok is. Op de top passeer je de respectievelijke grensposten. Meestal zijn die niet meer bemand.

Tijdens de afdaling geeft Slovenië al direct een eerste impressie van zijn sublieme schoonheid. Al hebben beide landen in dit gebied heel wat gemeen, er heerst direct een meer zuiderse atmosfeer als je deze vallei inrijdt.
In Kransjka Gora zou een koffie of andere verfrissing zijn nut wel eens kunnen bewijzen. Je staat namelijk aan de voet van de Vršič-pas. Hoe de naam precies wordt uitgesproken, is een raadsel en/of een tongbreker. Maar wel gekend is dat er 50 genummerde bochten zijn, waarvan heel wat "haarspeld". Het bijzondere hieraan is dat de bochten aan deze kant van de pas geplaveid zijn met kleine kasseistenen, die er ooit beter hebben bij gelegen. Iets om rekening mee te houden bij regenweer.
Na deze uitdagende rit bergop, is de top toch wat ontgoochelend, wat uitzicht betreft. Ook is het er meestal erg druk. Maar net voor en na de top zijn er een paar betere opties om de benen te strekken en te genieten van dit overweldigend berglandschap. Vooral het uitzichtpunt Supca is een unieke beleving. De parking is al naar gelang het tijdstip, soms wat krap voor het aantal bezoekers. De afdaling is ook best pittig, maar wel gevrijwaard van "kinderkopjes".

In de uitloop van deze prachtige pas, begint de honger wellicht te knagen. Daar weten ze in restaurant Gostilna Metoja wel raad mee. Voor een heel schappelijke prijs serveren ze er zowel streekgerechten, als wat meer klassieke, courante schotels. Doorgespoeld met "nat" naar keuze.

De Soca-rivier heeft zich in de loop der tijden een weg gebaand door het Sloveens landschap. Wie zuidwaarts wil rijden, zal het zich niet beklagen deze vallei ook te volgen en dan wel via de route 102. Tot in Most na Soci, want daar vloeit de Idriyca samen met de Soca, op weg naar de Adriatische Zee.

In Postaja verlaat je de 102 voor de 609. Deze smalle weg, bij wijlen net iets minder goed onderhouden dan gebruikelijk, brengt je naar een wat verlaten gebied. Alles lijkt er nog origineel en ongerept, al zijn er ook wat vervallen huizen. Verlaten ten tijde van de oorlog in de negentiger-jaren? Niet zo uitzonderlijk in ex-Joegoslavische landen.

Voorbij Ajdoviscina wordt het de route 444, maar een verfrissende pauze zal misschien al welkom zijn. Dat kan in Picerija Anja met bijhorende tea-room. Je kan dus kiezen tussen een drankje, een ijsje of waarom niet voor beiden. Terwijl je volop aan het genieten bent op het terras, zal de kerk van Budanje in de verte zeker al je aandacht hebben getrokken. Ze heeft een middeleeuwse oorsprong (13e eeuw), maar werd later barok aangepast. Vertaald naar het Nederlands heet ze Kerk van Maria, Troosteres van de Bedroefden.

Nadien speelt onze route tikkertje met de autowegen H4 en A1 tot bijna aan de Kroatische grens. Een keer links, dan erover en rechts en vice versa... Zo wordt vermeden dat er tol moet betaald worden en tegelijkertijd heb je iets meer tijd om de omgeving in je op te nemen. Dubbele winst dus.

Wanneer je afscheid pakt van de A1 en de route 208 neemt, kom je voorbij Motopoint. Een ontmoetingsplaats voor motorrijders met daarenboven nog eens een prachtig uitzichtpunt vanop de parking. Wanneer de tijd het toelaat, zeker een aanrader voor een extra-break.

Op die manier kom je uiteindelijk in het land van bestemming, met name Kroatië. De grensposten zijn er nog wel, maar vermoedelijk zijn die zelden bemand. De grens oversteken gaat tegenwoordig zo gemakkelijk tussen de meeste Europese staten, dat je bijna zou vergeten wat een gedoe het vroeger is geweest.

Nu gaat het zo snel mogelijk naar het meest zuidelijke punt van Istrië via secundaire wegen. De komende paar dagen zal er toch genoeg gelegenheid zijn om het schiereiland Istrië te verkennen. Voor wie de vorige stop heeft overgeslagen (of alweer dorst heeft gekregen), er kan nog halt gehouden worden aan Panoramapunt Motovun met de bijhorende bistro Vidik. Zeer goed vergelijkbaar met het voorgaande Motopoint, maar dan aan Kroatische zijde.

Na drie lange, vermoeiende, maar allerminst saaie ritten, kom je aan in Medulin. Deze kustplaats zal nooit prijzen winnen in een schoonheidswedstrijd, maar biedt wel tientallen mogelijkheden om te overnachten en nog meer om lekker te gaan eten en/of te relaxen. En meestal zal het klimaat u hierbij een handje helpen.