De Acht Zaligheden zijn acht karakteristieke Kempische dorpen waarvan de namen eindigen op ‑sel. Wat ooit begon als een spottende verwijzing naar arme heidedorpjes, groeide uit tot een geuzennaam die vandaag staat voor rust, natuur en Brabantse gemoedelijkheid. Tijdens deze route bezoeken we ze allemaal.

We starten officieel bij de McDonald’s in Uden, een plek die door de journalisten van Motoplus wordt aanbevolen als praktisch vertrekpunt. Maar eerlijk is eerlijk: wie de échte Brabantse gezelligheid wil proeven gaat niet voor "praktisch"... Je gaat voor Gezelligheid... En dan begin je beter in het centrum van Uden, waar meerdere cafés als POI zijn gemarkeerd. Daar begint het zalige leven al vóór je de route start.

Vanuit Uden rijd je naar het Westen via rustige binnenwegen naar Vorstenbosch, waar de witte molen Windlust direct opvalt. De molen werd rond 1900 verhoogd en voorzien van een grondwal. Tijdens de restauratie van 2010 werd een eeuwenoude ingang opnieuw geopend en kreeg de wal zelfs een verborgen toiletgroep.

De route vervolgt richting de Kampina, een uitgestrekt natuurgebied van heide, bos en beken. De naam komt van het Latijnse campina – “woeste grond” – maar vandaag is het een van de meest geliefde natuurgebieden van Brabant. Bij Haghorst kruis je Stuw IV in het Wilhelminakanaal, de 68 kilometer lange waterweg die de Zuid‑Willemsvaart verbindt met de Amer. Daarna is het tijd voor een eerste pauze in Hilvarenbeek, bij Grand Café De Zwaan, waar al sinds 1628 een café staat. Een ideale plek voor een worstenbroodje of een goeie kop koffie met een kuukske.

Na je pauze, rijd je niet veel later langs Landgoed De Utrecht, een uitgestrekt gebied dat in 1898 werd aangelegd door levensverzekeringsmaatschappij De Utrecht als werkverschaffingsproject én investering. Het landschap bestaat uit bossen, heide, vennen en oude productiebossen die inmiddels een prachtig, gevarieerd natuurgebied vormen. Op het landgoed vind je ook 2 markante torens: de Brandtoren, ooit gebruikt om bosbranden vroegtijdig te signaleren. Je kunt kort van de route afwijken om het gebouw van de buitenkant te bewonderen. De tweede toren, een uitkijktoren, geeft schitterend uitzicht over de bossen en het heidegebied. Helaas is dit een stukje lopen. Een aanrader voor een andere keer, wanneer je niet met je motorspullen hoeft te sjouwen...

Na het Landgoed begint het “zalige” deel van de rit echt. Je rijdt door Netersel, Hulsel en Reusel, drie van de Acht Zaligheden. De omgeving is typisch Kempisch: open velden, oude boerderijen en kleine dorpskernen. Even verderop ligt Bladel, ooit kandidaat‑zaligheid, maar uiteindelijk vervangen door Wintersel omdat de naam niet op ‑sel eindigt.

Een klein uitstapje over de grens brengt je naar de Abdij van Postel, waar Norbertijnen al eeuwenlang leven en werken. Een mooie plek om even rond te kijken. De bieren van de Abdij worden gebrouwen volgens Norbertijnse tradities en staan bekend om hun zachte, ronde smaak. De Blond, Dubbel en Tripel vormen de kern van het assortiment, elk met een eigen balans van fruitigheid, kruidigheid en moutige warmte. Ze passen perfect bij de abdijkaas en andere streekproducten die op het domein worden gemaakt. Ook hier kan het in de zomer en in weekenden goed druk zijn.

Even later rijd je weer de grens over en kun je pauzeren bij Herberg In het Wilde Zwijn, een sfeervolle plek vol nostalgie en Brabantse humor. Die humor zie je overal terug in de inrichting van de herberg. Hier kun je genieten van gerechten “uit grootmoeders tijd”, maar dan in een modern jasje.
De herberg ligt middenin natuurgebied De Kempen. In dit grensgebied speelde zich vroeger een levendig spel af tussen smokkelaars en douaniers. De Kempen waren arm, de grens poreus en de creativiteit groot. Smokkelaars vervoerden boter, tabak en sterke drank door bossen en heidevelden, altijd op zoek naar nieuwe manieren om de grensbewakers te slim af te zijn.
Ze droegen soms hun schoenen achterstevoren, zodat de voetsporen de verkeerde kant op wezen. Anderen bonden jute zakken onder hun zolen om geen afdruk achter te laten. En als het echt spannend werd, lieten ze een koe of geit voorop lopen om hun eigen sporen te maskeren. Het was een kat‑en‑muisspel dat soms dagen duurde — en dat vandaag nog altijd tot de verbeelding spreekt wanneer je door dit landschap rijdt.

Met een volle maag rijd je verder langs Steensel, Eersel, Duizel en Knegsel, waarna je uitkomt bij de laatste zaligheid: Wintelre.

Vlakbij ligt Eindhoven Airport, ooit het grasveld‑vliegveld Welschap, waar Frits Philips in 1932 aan de basis stond. Inmiddels is het uitgegroeid tot het tweede vliegveld van Nederland, goed voor miljoenen reizigers per jaar.

De route eindigt bij De Mispelhoef in Eindhoven, vlak bij de A2 — een fijne afsluiter na een dag vol Brabantse indrukken.

De Acht Zaligheden vertegenwoordigen het oude Brabant: eenvoudige dorpen, harde grond, trotse mensen en een landschap gevormd door heide, zand en boerenleven. Wat ooit begon als een spottende bijnaam, werd een geuzennaam waar de regio vandaag met recht trots op is.
Hopelijk heb je tijdens deze route zelf ervaren waarom deze dorpen — én het grensgebied met zijn smokkelaarsverhalen — zo’n bijzondere plek innemen in het Brabantse landschap en in het hart van iedereen die erdoorheen rijdt.