Deze rondreis door het Nationaal Park Picos de Europa heeft alles te bieden: adembenemende landschappen, ongelooflijk kronkelige wegen, diepe rivierkloven en als u goed plant, is mei een goede maand, want er is vrijwel geen verkeer.
Deze route gaat over slechts 3 wegen in 200 km. Het is dus een waar fiets- of autoparadijs!

Vanaf het begin bij Potes volgt de prachtige N-621 de Rio Quiviesa gedurende 7 mijl (11 km), met zachte bochten en de bergen in de verte die steeds dichterbij komen. De weg verandert en wordt spannender na de eerste haarspeldbochten bij Vada. Hij klimt steeds hoger op de San Glorio Pass en biedt u spectaculaire uitzichten om elke hoek. Meerdere haarspeldbochten later arriveert u bij het meest iconische en direct herkenbare standbeeld, het ree bij Mirador del Corzo. Het is bijna verplicht om te stoppen voor een foto.
Als u verder omhoog gaat, bereikt u de top van de San Glorio-pas op 1609 meter hoogte. Hier kunt u ervoor kiezen om rechtsaf te slaan en een steil, kronkelig smal pad op te gaan om het standbeeld van de Cantabrische Beer bij Mirador del Orso te bekijken. Het uitzicht vanaf deze nieuwe hoogte van 1685 meter is adembenemend.
Wat omhoog gaat, moet ook weer omlaag. Daarom gaat de route nu omlaag, maar dit keer op een rustigere manier. De weg wordt wel spannender als u de kloof volgt die is uitgehouwen door de Naranco-stroom en u door de La Hoz-rotstunnel gaat.
Terwijl het landschap vlakker wordt, ga je naar het enorme reservoir bij Riaño. Hier kun je naar het water kijken met een achtergrond van bergen en even uitrusten, er is ook brandstof bij Riaño. De bouw van het reservoir begon in 1965, hoewel bepaalde sociale en politieke omstandigheden de opening ervan vertraagden tot eind jaren 80. Wat de politiek ook was, het is een prachtig reservoir.
Vanaf hier nemen we een andere geweldige weg, de N-625 en het duurt niet lang voordat je de Puerto del Pontón bereikt na een klim naar een hoogte van 1280 meter, een klim die is gebruikt door de Spaanse wielerwedstrijd, de Vuelta. De top hier markeert ook de grens van het Picos de Europa National Park, de route blijft de volgende 20 kilometer in het park.
Hoe verder u op de N-625 komt, hoe hoger uw verwachtingen worden. U voelt dat er iets bijzonders aankomt.

Door de rotstunnel Oseja de Sajambre gaan is als door een portaal naar een andere wereld gaan als je de Desfiladero de los Beyos nadert, een diepe kloof die erg spannend is en soms erg blootgesteld met talloze bochten en wendingen. De weg is geasfalteerd maar extreem smal. Het wordt gekenmerkt door de verticale wanden en de vernauwing van de vallei die is ontstaan door de erosie van de rivier de Sella.
Iedereen die over deze nationale weg reist die de provincie León met Asturië verbindt via de Puerto del Pontón, zal ongetwijfeld de beroemde woorden van de Franse wetenschapper en bergbeklimmer Paul Labrouche herkennen. Deze zijn vereeuwigd op de stenen plaquette die te zien is ter hoogte van de Vidosa-brug, in het midden van de kloof. Hij vergelijkt de kloof met beroemde kloven over de hele wereld. Er staat:
"De Sella-kloof is de steilste en meest indrukwekkende van de beroemde kloven. Pierre Lys en Saint-Georges, in de Aude-Pyreneeën; de Fier, in Savoye, en de Via Mala, in Graubünden; de Chiffa, in de Atlas; de Khakoueta-kloof, in de Soude-vallei, en Hell's Street, aan de Leie, kunnen slechts — op zeer kleine schaal — een indruk geven van de fantastische inkeping waardoor de ingenieurs van Castilië erin slaagden een weg te graven."
Daar kan ik niets tegenin brengen!

De N-625 eindigt op deze route in de stad Cangas de Onís, tevens hoofdstad van het gelijknamige gebied.
Het meest representatieve kenmerk is de Romeinse brug, die in 1931 tot historisch-artistieke plek werd verklaard. U kunt deze zien door bij het eerste stoplicht linksaf te slaan als u de stad binnenrijdt. Het is werkelijk verbazingwekkend.
De route brengt je naar een gratis motorparkeerplaats waar je ook een motorstandbeeld ziet dat is gemaakt van wat lijkt op twee molenstenen en wat grote rivierkeien, het heeft een Flintstone-look en nodigt je uit voor een foto. Er is een goede selectie aan winkels, bars en restaurants, wat het een ideale lunchstop maakt.

Na de lunch neemt de route de AS-114. Het is een mooie, rustige rit door het platteland en langs dorpjes.
Je ogen staan een leuke verrassing te wachten als je na Canales de hoek omgaat. Het uitzicht opent zich weer en de weg heeft het gevoel van een Franse balkonweg, die zich vastklampt aan de zijkant van de berg, wat de reis nog spannender maakt. De route volgt deze kalkstenen kloof, eerst de Rio Casano volgend en dan de Rio Cares, op sommige plaatsen hangt de rots over de weg. De Rio Cares komt samen met de Rio Deva bij Panes, waar deze route zijn laatste bocht maakt, terug naar de N-621, dus je volgt de rivier en de N-621 terug naar Potes.
We besloten nog even te stoppen voor een kopje koffie vlak voordat we het meest spectaculaire deel van de Desfiladero de la Hermida bereikten.
Deze steile kloof van 21 km is de langste van het Iberisch Schiereiland. De Deva-rivier stroomt door het binnenste, geflankeerd door rotswanden die tot 600 meter hoog zijn, waardoor de kloof een waar schilderachtig schouwspel is. Afgezien van de Deva-rivier is er in La Hermida nauwelijks genoeg ruimte voor de kronkelende N-621.
Tank brandstof voor morgen vlak voordat u Potes bereikt.
Genieten.