"Hasta la vista" is een Spaanse uitdrukking die letterlijk vertaald "tot het zien" betekent. Het wordt gebruikt als afscheidsgroet en betekent zoveel als "tot ziens", "tot later" of "vaarwel". De routes onder de paraplu Hasta la Vista hebben gemeen dat ze alle richting Spaanse zon gaan en onderweg je de (bijna) vergeten bezienswaardigheden weer tegenkomt, je herinneringen opfrist en het plezier doet herleven.

Cehegín is een gezellig en levendig dorp met een breed scala aan landelijke huizen en kerken. Er zijn allerlei routes uitgezet: de route van de kerken, met enclaves zo indrukwekkend als de renaissancekerk van Santa María Magdalena of de hermitage van de Onbevlekte Ontvangenis, beide uitgeroepen tot nationale monumenten
De binnenstad wordt beschouwd als één van de best bewaarde in de regio. Het is het oudste en meest traditionele deel van de stad: rommelig, smalle straatjes en steegjes, bezaaid met enkele doorgangen, enorme pleinen en monumenten. Er zijn winkels, een aantal goede restaurantjes en gezellige bars. Na het tanken rijd je naar het zuiden richting Lorca.

Lorca herbergt een intrigerend 10e eeuws kasteel waarin een Paradorhotel is gevestigd, en een indrukwekkend Plaza de España. De stad staat bekend als 'barokke stad' vanwege zijn talrijke barokke monumenten in het historische centrum. In 2011 is de stad zwaar getroffen door twee aardbevingen waarbij 9 mensen zijn omgekomen en vele gebouwen in de stad (ernstig) zijn beschadigd.
Boven de tegen de berghelling gebouwde oude stad staat het kasteel. Het is één van de grootste vestingwerken van Spanje, het gebouw is 640 m lang en 120 m breed! De verdedigingsmuren zijn van Moorse origine, maar de twee torens zijn door de christenen gebouwd. Vanaf het kasteel heb je een ongelooflijk uitzicht over de stad. Het pronkstuk van de oude stad is de (gerenoveerde) synagoge, die voor een deel in de grond bevindt.
Lorca lag met zijn rug naar de rivier, maar de voetgangersbrug van Manterola kwam te hulp. De brug verbindt de oude stad met de lger gelegen nieuwe stad. Rond het mooie, kleine plein, Plaza de España, staan een aantal bezienswaardige gebouwen, waaronder de 16e/17e Domkerk San Patricio met een mooi barok-portaal en het Casa Consistorial, het stadhuis uit de 17e/18e eeuw. Het Pósito de Panaderos, werd gebruikt voor de opslag en verspreiding van granen. Op het plein zijn tal van locale bars. Hier is wel een plekje voor koffie te vinden.

Sorbas is een buitengewoon indrukwekkend dorp. Het ligt op een klein plateau boven de Río Aguas en de witte huizen hangen bijna boven het ravijn, boven de rivier Aguas. Onder het web van smalle en steile straten van Moorse afkomst zijn er verschillende uitkijkpunten - Porche, Castillo, Calvario en Torreta, van waaruit je de hangende huizen en de prachtige omgeving eromheen kan bekijken. Het stadje beschikt over één van de grootste gipsmijnen ter wereld. Vanuit de havens van Garrucha en Carboneras gaat het de hele wereld over. Sorbas is bekend om zijn aardewerk, waarvan de rode klei uit de omgeving wordt gehaald. Op het centrale plein van Sorbas vind je de belangrijkste monumenten: de Santa María-kerk, gebouwd in de 16e eeuw bovenop een oude moskee en met veel Mudéjar, barokke en neoklassieke elementen; het stadhuis, de huizen van de hertog van Alba, de hertog van Valois en de hertog van Marqués del Carpio en het Villaespesa-theater.
Op een paar km buiten Sorbas, ligt het meer dan 2.000 ha het natuurgebied Karst en Yesos de Sorbas, één van de grootste toeristische attracties in Almeria. Geen wonder, want het is het beste voorbeeld van een karstformatie in Spanje en een van de belangrijkste in Europa. Dit geologische juweel, een druipsteenverschijnsel in een gipsplateau, een product van regenwater dat over duizenden jaren is gevallen.

Lucainena de las Torre, waar je prima kan lunchen, telt amper 600 inwoners en ligt aan de voet van de Sierra Alhamila. Het kleine, mooie bergdorp werd gesticht onder beheer van het Romeinse rijk. De Moren gaven het kleine dorp een verdedigingsmuur en zeven torens om het te beschermen tegen invallen. In 1505 werd de eerste kerk gebouwd op de ruïnes van de voormalige moskee. Nadat het vertrek van de Moren, bleef het dorp onbewoond tot de 16e eeuw, toen 19 kolonisten arriveerden om het te bewonen. Het dorp groeide totdat het in 1900 een bevolking van 2455 inwoners telde. In de 19e eeuw werd een groot deel van het land in de omgeving van de oude feodale meesters en de kerk overgenomen en aan de lokale bevolking gegeven. Hierna bloeiden de landbouw en de mijnbouw en resulteerde in een bloeiende industrie in het gebied dankzij nieuw gebouwde kleding- en zeepfabrieken, wind- en watermolens, pottenbakkerij en distilleerderijen.
De ongerepte witgekalkte muren zijn bezaaid met kleurrijke bloempotten, waar de lokale bevolking het hele jaar door de grootste zorg aan besteedt. Als je door het dorpscentrum loopt, moet je uitkijken naar de 18e-eeuwse kerk en de oude wasplaats, waar de dorpelingen zich verzamelden om hun kleren te wassen en vers water te drinken.
Mirador del Garruchete, vanwaar je een prachtig uitzicht hebt op de bergen. Mirador del Poyo de la Cruz, is een zeer goed verzorgd uitkijkpunt met bankjes waarop je urenlang kunt genieten van het panoramische uitzicht. Ten oosten van het dorp ligt het beroemde Juagarí- ravijn, dat over warmwaterbronnen beschikt met tal van verhalen over wonderen.

Tabernas is een langgerekt Romeins stadje met Moors voorkomen, met erboven een ruïne van een 14e eeuwse Moorse burcht, dat na Almeria het op één na belangrijkste van de provincie was. De 15e-eeuwse Mudéjar-kerk is eveneens een kijkje waard.

Wil je ook een kijke nemen in de woestijn? Zo'n 7 km van Tabernas ligt het laatste stukje (half) woestijn van Europa. Een kurkdroog gebied van 280 km² waar het hele jaar de zon staat en het minste regen valt van heel Europa! Slechts enkele dagen per jaar hevige regenbuien. De temperaturen variëren hier van -5 ° C tot 48 ° C. Dit heeft geresulteerd in een spectaculair landschap met indrukwekkende rotspartijen, ravijnen, steile geulen, kale hellingen met okergele tinten, en hier en daar een palmboom, wat cactussen en vetplanten. De woestijn is bezaaid met tal van droge rivierbeddingen (ramblas), die een uniek microklimaat bieden dat vochtiger is dan elke andere plaats in dit verder uitgedroogde landschap. Hier zie je riet, oleanders en tamarisken. Er zijn ook veel bronnen, maar het water dat eruit komt heeft een hoog zoutgehalte en is geen goed drinkwater. Het lijkt misschien alsof dit ruige landschap niet veel fauna heeft, maar langs de randen van de seizoensgebonden rivieren zijn er veel reptielen en vogels, waaronder adelaars.

Filmmakers voelden zich al lang aangetrokken tot het landschap, met zijn vergelijkbare uiterlijk als het Noord-Amerikaanse Wilde Westen. Er zijn dan ook in de vorige eeuw vele spaghetti-westerns opgenomen zoals Lawrence of Arabis en A fistful of dollars. Recentelijker, de Game of Thrones is gefilmd in de woestijnkloven die bekend staan ​​als de Rambla del Cautivo en La Rambla del Buho in de buurt van het dorp Tabernas Hier zijn enkele filmsets te bezichtigen: Mini-Holywood, het kleinere Texas Hollywood, 2 km van Tabernas, en Western Leone er vlakbij.

En dat nadert je eindpunt alweer. Almeria, Het is de meest oostelijke hoofdstad van Andalusië, gelegen aan de voet van een bergketen die wordt gekroond door de prachtige Alcazaba. De stad is bevoorrecht met een warm klimaat in de zomer en winter. In eerste instantie heb je de indruk dat Almería 'slechts' een grote havenplaats is. Als je beter kijkt, is het een plaats om aangenaam doorheen te slenteren. De stad doet je aan Noord-Afrika denken met zijn witte huizen en platte daken en omringd door een okergeel woestijn.
Alméria was al in de Romeinse tijd als 'Portus Magnus' een belangrijke havenplaats aan de Middellandse zee. Ook was dat onder het kalifaat van Córdoba en werd er uit de haven zijde, katoen en brokaat geëxporteerd. Almería had toen zijn "gouden eeuw". Nu vertrekken er vanuit de haven ferry's naar Marokko en Algerije. Wandel langs de aan zee gelegen Parque Nicolás Salmerón (het oudste park van de regio en stad) met zijn palmbomen, fonteinen en tuinen. Hier komen de in djelleba geklede mannen tezamen om hun muntthee te drinken. Zij werken in de omgeving in de kassen waarmee Almería zo enorm welvarend is geworden. De regio is nummer één op het gebied van landbouw en het hele gebied is omgeven door tuinbouwkassen
De bezienswaardigheden van de stad zijn: het Alcazabade, kathedraal, de Plaza de la Constitución, de Santiago kerk en een Moorse ondergrondse wateropslagplaats (aljibe) en de ondergrondse schuilkelders (refugios) van Almería, die tijdens de Spaanse Burgeroorlog gebouwd zijn.