Eén van de meest toegepaste manieren om zich als Belg of Nederlander met een voertuig naar Schotland te begeven, is de ferry-verbinding tussen Ijmuiden en Newcastle. Vroeger waren er meer mogelijkheden, maar die zijn stuk voor stuk van het toneel verdwenen.

In elk geval verloopt de in- en ontscheping meestal zeer vlot en indien gewenst, kan men aanschuiven voor het avond- en morgenbuffet. Men hoeft er tijdens de reis zeker geen honger en dorst te lijden. Zoals vaak op een ferry, is de ruimte in de slaapcabines zeer beperkt, of men moet er al flink wat geld tegenaan gooien. 's Morgens kan de reis in Newcastle echt van start gaan. Pas op, voor een reis naar Schotland, onderdeel van het Verenigd Koninkrijk, heb je als Nederlander of Belg een geldig paspoort nodig. Sinds 2 april 2025 is bovendien een elektronische reisvergunning (ETA) vereist voor een kort verblijf. Deze ETA moet je vooraf online aanvragen via de officiële Britse website of app. Dit is niet gratis, maar wel 2 jaar geldig

Na controle door de politie/douane verlaten we zo snel mogelijk Newcastle, tenzij je een voorliefde hebt voor industriegebieden. De snelste manier om naar het noorden te rijden is via de wegen A1 en M9. Aangezien de reisafstand toch best pittig is, krijgt die de voorkeur.

Na zo'n 113 km kom je aan de Schotse grens, alhoewel een echte grens is dit al lang niet meer. Maar het blijft toch leuk voor het fotoalbum om even te stoppen voor een selfie of groepsfoto bij het befaamde bord - Scotland. Daarna volg je nog een tijdje de kustlijn tot Burnmouth, wat bij helder weer een paar mooie panorama's kan opleveren.

Dan gaat het meer westwaarts richting Edinburgh. Na 150 km/2 uur, begint er misschien al een licht cafëinegebrek op te treden. Bij Dunbar kan dit tekort eventueel aangevuld worden in het winkelcentrum, waar er naast een tankstation tal van mogelijkheden zijn. Edinburgh zelf wordt vermeden wegens tijdsgebrek. Nochtans heeft deze stad zeker genoeg troeven om je daar een hele poos te vermaken. BTW, moest je ooit kans zien om in er een avond te verblijven in augustus, de Military Tattoo die er jaarlijks gedurende bijna de ganse maand doorgaat, is absoluut TOP.

Ook wel bijzonder, is Falkirk Wheel in het gelijknamig dorp. Aangezien je toch in de buurt bent, kan je evengoed een bezoek brengen aan dit technisch hoogstandje. Er zijn heel wat parkings voorzien, maar met de motorfiets is het mogelijk om door te rijden tot de ingang en daar even te parkeren.
Het is 's werelds enige roterende scheepslift, ontworpen om boten in één keer tussen twee kanalen 24 meter omhoog te brengen. Vroeger waren er elf sluizen nodig en kostte dit een ganse dag. Nu 5 minuten! In 2002 was dit technisch wonder - dat werkt met twee met water gevulde gondels - af. Het is onvoorstelbaar, maar de motor die het geheel aandrijft heeft niet meer dan 1,5 kWh energie nodig per cyclus. Ook architectonisch is dit een pareltje. Het is ondertussen een toeristisch trekpleister geworden met begeleide bezoeken en boottochtjes, maar vanop een klein pad dat vertrekt op de parking, kan men de werking perfect observeren.

Na dit korte oponthoud, wordt de reis weer verdergezet. Door het verlaten van de M9 om Falkirk Wheel te bezoeken, mis je wel The Kelpies, het beroemde kunstwerk met de twee paardenkoppen. Met Dunkeld bereik je "the Gateway to the Higlands". Je hebt dus de geologische grens van de Schotse Hooglanden bereikt. Om niet voor verrassingen te staan, kan er best nog getankt worden in Ballinluig en in de daarnaast gelegen Ballingluig Motor Grill kunnen de persoonlijke reserves aangevuld worden.

Want wat verder neem je namelijk de A924 en daarmee worden de grotere wegen achtergelaten. Je maakt nu voor het eerst echt kennis met de Schotse Hooglanden en proeft van al het moois dat nog komen gaat. De A93 volgt en de uitzichten worden alsmaar mooier en mooier. Ook de hoogte neemt verder toe en uiteindelijk passeer je zowaar een ski-gebied, namelijk the Glenshee Ski Centre. Indien tijd en goesting is de bar Tea & TheShee een gekende stopplaats, om vanaf daar het laatste stuk van de route aan te vatten.

Een paar kilometer voorbij Braemar, verschijnt tussen de bomen het silhouet van een heel opvallend gebouw. Het Braemar Castle dateert oorspronkelijk uit de 17e eeuw en was de thuisbasis van de invloedrijke clan van de Farquharson-familie. Het kasteel werd een aantal keer aangepast aan de noden van de tijd en heel bijzonder is de stervormige muur eromheen. Deze moest eventuele aanvallers de toegang beletten. Na nog een tijdje door het leger gebruikt te zijn, werd het verlaten en kwam het in verval. Gelukkig werd het gerenoveerd en is het terug open voor het publiek.

Wat verder langs de route zie je aan de linkerzijde nog een bijzonder kasteel, namelijk het Corgarff Castle. Een opvallende gelijkenis met het vorige is de stervormige verdedigingsmuur rondom het gebouw. Het behoorde toe aan Forbes-familie, maar kreeg na 1746 ook een militaire bestemming. Dit kasteel werd gerestaureerd en kan ook bezocht worden.

Wie geen tijd heeft voor een bezoek, kan wat verder even stoppen op de parking bij het kunstwerk The Watchers. Men kan letterlijk plaatsnemen in het kunstwerk en genieten van het schitterende panorama - inclusief het kasteel - dat zich uitstrekt vanaf dit uitzichtpunt.

Maar ondertussen begint de tijd waarschijnlijk te dringen en verlang je naar de eindbestemming, zijnde Aviemore. Deze plaats beschikt over verschillende overnachtigsmogelijkheden, waaronder het MacDonald Morlich hotel en nog vele andere. Bij nogal wat Harley-liefhebbers roept de naam Aviemore veel herinneringen op, door het jaarlijks terugkerende evenement Thunder in the Glens, georganiseerd door de plaatselijke chapters.

En zo komt aan deze pittige verbindingsrit een einde. Een rit die vast en zeker doet verlangen naar meer....