Met het MacDonald Morlich hotel als uitvalsbasis, vertrekt de rit pas echt aan het BP-tankstation. Zodoende kan er gestart worden met een volle tank. Je volgt grotendeels de A9 tot in Inverness, waar je de Kessock Bridge al van ver ziet opdoemen. Deze brug van ruim één kilometer lang, brengt de A9 naar de overzijde van de Beauly Firth. De hoge pijlers domineren de skyline van Inverness, vooral als 's nachts de verlichting wordt aangestoken.

In Charleston verlaat je de A9 om de kleinere wegen op te zoeken en de oevers van de zeearm te volgen tot in Muir of Ord. De liefhebbers kunnen daar een bezoek brengen aan de Glen Ord Distillery, de enige plaats waar nog single malt whisky wordt geproduceerd op Black Isle. De Singleton in al zijn variaties zal wel hun bekendste merk zijn. Proeven zou beter voor een andere keer zijn, want met deze rit voor de boeg ...

Via de A832 beland je in de vallei van de River Bran. Deze rivier voedt verschillende meren - Loch's - en drijft ook watercentrales aan. Van dat laatste is gelukkig niet veel te merken, want de vallei ademt complete rust en pure wildernis. Dit trekt natuurlijk wandelaars aan, maar ook motorrijders weten deze weg naast de kronkelende rivier te waarderen. Vergeet niet even te stoppen op één van de uitzichtpunten om dit te vereeuwigen en te genieten van de stilte.

Het is er even zoeken naar een drankgelegenheid, maar in Kinlochewe is het plaatselijke tankstation/koffiebar/pub/kruidenierszaak/.... de redding. En het moet gezegd, de koffie is dik in orde. Indien de benzinetank wat hol begint te klinken, is er één goede raad - volgieten - want het volgende tankstation zou wel eens Applecross kunnen zijn.

Nu ga je de bredere wegen verlaten. De A896 slingert zich tussen de heuvels naar de westkust en maakt deel uit van de befaamde North Coast 500. Je komt in een compleet andere wereld terecht. Dit is één van de mooiste en meest dramatische wegen van Schotland, die dwars door het wilde hart van Wester Ross loopt. Buiten het hoogseizoen valt het verkeer er trouwens heel goed mee.

Bij het plaatsje Torridon buigt de weg naar links. Dierenliefhebbers - in het bijzonder van herten - kunnen hier even stoppen en via een kleine weg naar het Deer Park wandelen. Het bezoek zelf is gratis. De hertensoort - Red Deer - is in het wild bijzonder moeilijk te spotten, maar hier worden ze al enkele tientallen jaren gekweekt. De dieren zijn dan ook gemakkelijk te benaderen door hen te lokken met voeder. Het kleine bijhorende museum leert je meer over het dier en zijn habitat.

Wat verder rijden en je vindt een kleine parking van waarop je een uniek zicht hebt over Loch Torridon. Deze 25 km lange waterpartij is eigenlijk een zeearm, ontstaan ​​door glaciale processen - lees door de werking van gletsjer en/of ijskap.

Je verlaat dan even de A896 en volgt het bordje Shieldaig. Dit lieflijk dorpje met zo'n 100 zielen ligt pal aan de oevers van Loch Shieldaig en verdient minstens een nominatie voor de prijs van mooiste plaatsje van de Schotse Hooglanden. Vanop de bankjes aan de oever kijk je uit op een klein eiland - Shieldaig Island - die begroeid is met pijnbomen, die in de 19e eeuw werden geplant om scheepsmasten te maken.

Na het dorpje te zijn uitgereden, verlaat je definitief de A896. Via een scherpe afslag naar rechts beland je op de C1091. Deze kustweg van Shieldaig naar Applecross werd pas in 1970 aangelegd, als alternatief voor de Applecross-pas, die in de winter vaak afgesloten is. Deze schilderachtige, maar smalle weg is slechts 38 km lang en vraagt meer dan een uur rijtijd. Geen straf want dat geeft je de tijd om te genieten van spectaculaire landschappen. Pas op in de soms blinde bochten, want plots sta je neus aan neus met een mobilhomebestuurder, die er ook eens zijn geluk komt beproeven. Dan is kruisen een waar huzarenstukje.

En dan vang je in de verte plots een glimp op van ons uiteindelijke doel - Applecross. De lege magen zullen hoogstwaarschijnlijk al aan het protesteren zijn, maar daar weten ze in de Applecross Inn wel raad mee. Deze vermaarde zaak heeft een uitstekende reputatie, waardoor wat geluk nodig is om een vrij tafeltje te vinden. Als dit lukt, krijg je echt waar voor je geld. Het dorpje zelf was lange tijd enkel via de zee bereikbaar, tot in 1950 de Bealach na Ba - bergpas - werd aangelegd. Al hebben veel toeristen ondertussen de weg naar Applecross gevonden, het ademt nog altijd een bepaalde vorm van afzondering uit. Indien nodig, kan na de maaltijd getankt worden bij het uitrijden van het dorp.

En dan komt het hoogtepunt van de reis, Applecross Pass ofwel Bealach na Ba. Dit betekent Pas van het Vee in het Schots-Gaelisch. Deze smalle route - met passingplaces - bezit enkele haarspeldbochten en extreem steile stukken tot 20%. Het zou één van de meest spectaculaire en beruchte wegen van UK zijn. Eerlijk gezegd zijn er wel meer met die reputatie in het Verenigd Koninkrijk, maar spectaculair mag het wel genoemd worden. Eens boven op het gelijknamig viewpoint met bijhorende parking is stoppen bijna een verplichting, zeker bij helder weer. Dan heb je namelijk uitstekend zicht op het eiland Skye, Raasay en zelfs de Buiten-Hebriden. Bij echt slecht weer kan je deze weg beter vermijden wegens te gevaarlijk en meer dan eens wordt ze ook effectief afgesloten. Na het viewpoint wordt het uitzicht er niet minder op. Integendeel, de afdaling is adembenemend en dit niet enkel omwille van haarspeldbochten en hellingshoeken.

Maar aan alle mooie liedjes komt een einde. Je komt terug in de wat meer bewoonde wereld en met name in Lochcarron zijn er een paar mogelijkheden om te tanken en andere benodigdheden in te slaan. Het tempo kan weer wat omhoog en niet zoveel later, kan je even pauzeren aan één van de meest iconische kastelen van Schotland. Het Eilean Donan Castle ligt op een klein eilandje waar drie zeearmen samenkomen, vlakbij het dorpje Dornie. Het werd oorspronkelijk gebouwd in de 13e eeuw als bescherming tegen de Vikingen en verdedigingspost voor de clan Mackenzie. Het werd een paar keer vernield en heropgebouwd, zodat het er niet meer helemaal historisch correct uitziet. Het kasteel is tegen betaling toegankelijk voor het publiek, maar voor de koffie moet men enkel in het bezoekerscentrum met bijhorend café zijn.

Langzaam maar zeker gaat het naar het einde van de rit. Maar na al die Loch's die de revue zijn gepasseerd, kan je onmogelijk het bekendste Loch ter wereld overslaan. De naam mag je zelf eens raden ;)
Je volgt nog een dertigtal kilometers de oevers van dit meer. Vergeet niet af en toe naar rechts te kijken. Misschien kan je toch nog ergens Nessie ontwaren, al is het een tijdje geleden dat ze zich liet zien.

En zo kom je terecht in Inverness. Misschien wil je jezelf nog eens belonen voor de geleverde inspanningen en kreeg je zin in een ijsje. Hiervoor kan je uitstekend terecht in tearoom An Talia, aan het uiterst noordelijke puntje van het meer.

Aviemore is dan niet veraf meer. Om op de terugweg de A9 zoveel mogelijk te vermijden, volg je nog voor een stuk de B851 en dan zit het erop. Wat een dag, wat een rit!!! Onvergetelijk..