De rit vertrekt uiteraard in Aviemore en meerbepaald aan het BP-tankstation. Zo kan meteen met een volle tank vertrokken worden.

Wie vanuit dit dorp noordwestwaarts wil vertrekken, kan bijna niet om de A9 heen. Maar zo haspel je er al enkele tientallen kilometer door, naar betere - lees mooiere - oorden. In Inverness brengt de gekende Kessock Bridge je over de zee-arm Moray Firth. Dit zou één van de beste plaatsen in Europa zijn om dolfijnen te spotten. Ook diverse andere soorten bezoeken deze inham, zoals zeehonden en -otters, orca's en enkele walvissoorten. Maar om die te gaan observeren zal vermoedelijk de tijd ontbreken, want je hebt nog een eindje te rijden.

Wat verder moet je opnieuw een Firth over. Daar zorgt de Cromarty Bridge voor. Deze brug is anderhalve kilometer lang en voor de constructie ervan waren 50 werklieden nodig, die het klusje klaarden in 2 jaar. Best goed doorgewerkt.

De volgende Firth is die van Dornoch, maar geen brug beschikbaar dit keer. Dus rijd je er gewoon omheen. Geen straf, want het uitzicht is best spectaculair. Eens stoppen op de parkeerstrook bij het Struie Hill Viewpoint is aangewezen. Kijk ook eens achter je in de bloeiperiode van de heide. Gewoonlijk is dit tussen half augustus en september en dan gloeien de heuvels volledig paars. Bloeiende heide zover je kunt zien. De heide wordt trouwens aanzien als de nationale plant van Schotland. Dat een groot deel van Schotland bedekt is met deze plant, komt niet vanzelf. Af en toe wordt er gecontroleerd een brand aangestoken, zodat de struiken zich vernieuwen en de bloei wordt aangewakkerd.

Dan zet je de weg verder langs de Kyle of Sutherland tot het plaatsje Rosehall. Maar net voor de kleine brug, neem je rechts een kleine doodlopende weg, om te stoppen bij het Achness hotel. Het is een klein charmant hotel in een rustige omgeving, maar uiterlijk heeft het wel zijn beste tijd gehad. Misschien maakt dit juist wel deel uit van zijn charme. Het interieur doet denken aan lang vervlogen tijden en de geserveerde koffie en koekjes zijn al even traditioneel, maar uitstekend. De vriendelijke uitbater zal je met plezier doorverwijzen naar de volgende stopplaats.

De Cassley Falls, ook wel Achness Falls genoemd, zijn niet zo gekend bij het grote publiek. Deze watervallenreeks, gevormd uit verschillende treden, trekt in het juiste seizoen wel heel wat vissers aan. Dan springt de zalm stroomopwaarts richting de paaigronden. Misschien heb je het geluk om hiervan getuige te zijn, maar voor de rest heerst hier alleen maar rust en hoor je enkel het ruisen van het water en vogelgezang. Net naast de watervallen ligt er een eeuwenoud kerkhof. De tijd heeft de grafstenen grotendeels omvergeduwd en de zichtbare overblijfselen vervaagd. Er is maar heel weinig gekend omtrent zijn geschiedenis, maar sfeer biedt het meer dan genoeg.

Via de A837 - langs een paar kleinere meren - bereik je Loch Assynt. Naast een indrukwekkende natuurlijke omranding, is dit meer omgeven door enkele iconische bezienswaardigheden. Eerst kan je de keuze maken om de hoofdweg te verlaten en links een smalle weg in te rijden, naar het kerkje dat je al van ver ziet staan. The Inchnadamph Old Parish Church werd voor het eerst vernoemd in 1275. Uiteraard werd het gebouw in de loop van de eeuwen een paar keer aangepast en/of gerestaureerd. Op het kerkhof is er een grafkelder van de clan MacCleod, die hoogstwaarschijnlijk dateert uit de 16e eeuw. Beslist eens de moeite om even rond te wandelen en te fantaseren over wat zich hier zoal zou hebben afgespeeld in de middeleeuwen.

Op een boogscheut daar vandaan staat vlak bij de A837 de ruïne van een bouwwerk, dat alvast niet de afmetingen heeft van een kasteel of burcht. Het Calda House werd gebouwd in 1726 door éne Kenneth MacKenzie, die voordien in het nabijgelegen Ardvreck Castle had gewoond. Misschien moest hij wel compacter gaan wonen, omdat het kasteel te groot en te duur werd om te verwarmen, wie weet ... in tijden van energiecrisis.
Het Ardvreck Castle - waarvan de resten wat dichter bij de oevers van Loch Assynt liggen - werd vermoedelijk rond 1590 gebouwd door de clan MacLeod. Zij leefden en heersten toendertijd in dit gebied - zie ook het kerkje hiervoor vermeld. Het zijn maar een paar dikke muren die overeind zijn blijven staan, maar onder een dreigende lucht is "het mysterieuze" absoluut aanwezig. Verderop zijn er een paar parkeerplaatsen, zodat je eens rustig kunt rond gaan kuieren, op de plekken waar de MacKenzies, MacLoads en andere Macs slag hebben geleverd.

Je zal ongetwijfeld al honger hebben gekregen, maar een MacDonald is er niet. Je moet dus nog wat verder doorrijden tot in Lochinver. Trouwens, fastfood zal je daar ook niet vinden, maar een paar gewone restaurants waaronder dat van Peet, gaan je kunnen helpen. Of bij droog weer is picknicken op een bankje bij het water ook een optie. Waarom niet? In de Spar-winkel vind je alvast al het nodige. Dit wat afgelegen dorp trekt wel wat toerisme aan, maar daarnaast is de actieve vissershaven eveneens een bron van de nodige inkomsten

Een smalle naamloze weg brengt je tussen heuvels, meren en kleine rivieren slingerend naar de A835. Het is een opeenvolging van viewpoints - van oooh's en van wow's - maar vaak zou je willen stoppen en kan het niet door de afwezigheid van parkeermogelijkheden. Ook is het zaak om er de aandacht bij te houden, want tegenliggend verkeer kan plots opdoemen en dan is het ineens - van oei en sh*t!!
Eén plaats waar het wel lukt om even je tijd te nemen voor een intermezzo is de Stac Pollaidh Car Park, maar jammer genoeg is dit betalend geworden. Met de motorfiets is er altijd wel een oplossing te vinden voor een korte parkeersessie.

Eens de A835 opgedraaid, bereik je al snel het havenplaatsje Ullapool, vooral gekend als aanlegplaats voor de ferry van en naar de Hebriden-eilanden. Het kan er gezellig druk zijn en pubs zijn er voldoende aanwezig in en rond de haven. Je kan er bijvoorbeeld kiezen voor de Arch Inn, een klein hotel inclusief restaurant en pub met zicht op Loch Broom. Tanken kan indien nodig iets verder bij het verlaten van Ullapool.

Op de terugweg rijd je voorbij de Falls of Measach. Afhankelijk van de tijd die er nog rest, kan je beslissen om de waterval al dan niet te bezoeken. In deze toeristische attractie kan je vanop een Victoriaanse brug de River Droma bewonderen, die zich vanuit een canyon naar beneden stort. Het is even wandelen, maar zeker goed te doen.

Slechts enkele kilometers verder wacht de volgende waterval. De Black Water Falls en de daarbij horende Silverbridge zijn vanop de parking vlot te bereiken. Zowel vanop de brug als bij de rivier maak je ongetwijfeld een paar mooie opnames van deze schilderachtige omgeving.

Vooraleer je in Inverness terug de A9 oprijdt, kan je bij Tarvie nog even halt houden in het gelijknamige kleine café/coffee shop. Maar mogelijks begint de tijd nu toch echt te dringen en rij je liever door naar Aviemore. Het dorp biedt genoeg opportuniteiten om de indrukken van de dag te verwerken. En dat zijn er nogal wat, dus misschien zijn de zware middelen hier wel van toepassing voor sommigen

Enjoy!!