Omdat dit onderdeel is van een rondreis, begint de route bij een hotel in het centrum van Middlesbrough en komt al snel aan bij de Tees Newport Bridge, een hefbrug over de rivier de Tees. De Tees (Newport) Bridge, geopend in 1934 door de hertog van York, kreeg de bijnaam 'Tees Wonder Bridge' omdat het de grootste hefbrug van dit type ter wereld was en de eerste in zijn soort in het land.
De route volgt de A19, een tweebaansweg in noordelijke richting. Het is een snelle, maar prettige weg en in minder dan een uur vanaf de brug ben je bij de gigantische kunstinstallatie 'Angel of the North'. Sinds de onthulling in februari 1998 is Antony Gormley's 'Angel of the North' uitgegroeid tot een van de meestbesproken kunstwerken in de openbare ruimte ooit.
De Angel, die 20 meter boven de grond uitsteekt nabij de A1 in Gateshead, domineert de skyline en doet iedereen die hem komt bewonderen klein lijken. Gemaakt van 200 ton staal, heeft hij een spanwijdte van 54 meter en een roodbruine kleur die afkomstig is van het weerbestendige staal dat winden van meer dan 160 kilometer per uur kan weerstaan. De Angel van dichtbij bekijken is een ervaring die je nooit zult vergeten! Er staat vaak een koffiekarretje geparkeerd op de parkeerplaats.

Als je Newcastle verlaat via een andere snelle tweebaansweg, kun je een korte omweg maken om een klein gedeelte van de Muur van Hadrianus te bekijken. De Muur van Hadrianus vormde bijna 300 jaar lang de noordwestelijke grens van het Romeinse Rijk. Hij werd gebouwd door het Romeinse leger in opdracht van keizer Hadrianus na zijn bezoek aan Groot-Brittannië in 122 na Christus. Met een lengte van 73 mijl (80 Romeinse mijlen) doorkruiste de muur het noorden van Groot-Brittannië, van Wallsend aan de rivier de Tyne in het oosten tot Bowness-on-Solway in het westen. De beroemdste van alle grenzen van het Romeinse Rijk, de Muur van Hadrianus, werd in 1987 uitgeroepen tot Werelderfgoed.
De route verlaat de A1 even voor een uitzicht op de Farne-eilanden en Bamburgh Castle. Bamburgh Castle, dat zijn oorsprong vindt in de Angelsaksische periode, domineert al eeuwenlang de vulkanische rots en het omliggende landschap. Van de eenvoudige houten palissade tot de indrukwekkende stenen muren van nu, het kasteel is een iconische verschijning aan de kust van Northumberland. Het is het hele jaar door geopend en verwelkomt bezoekers die willen genieten van het landgoed en de statige vertrekken.

We vervolgen onze weg over de A1 voor een korte rit naar het hoogtepunt van deze route: het Heilige Eiland Lindisfarne. Slechts een paar kilometer ten zuiden van de grens met Schotland. Het eiland is met het vasteland verbonden door een dam die tweemaal per dag door het getij wordt overspoeld. Lindisfarne, mogelijk de heiligste plek van Angelsaksisch Engeland, werd gesticht door Sint Aidan, een Ierse monnik afkomstig van Iona, het centrum van het christendom in Schotland. Sint Aidan bekeerde Northumbria tot het christendom op uitnodiging van koning Oswald. In 635 stichtte Sint Aidan het klooster van Lindisfarne op het Heilige Eiland en werd de eerste abt en bisschop.
De getijdenweg staat niet alleen twee keer per dag onder water, maar kan ook glad zijn, dus fietsers moeten voorzichtig zijn. Het eiland is een bloeiende gemeenschap met een drukke haven, winkels, hotels en herbergen. Er is veel te zien op het eiland en hoewel een ritje terug naar het centrum slechts 15 minuten duurt, raad ik u aan om wat langer te blijven en te genieten van de schoonheid en geschiedenis, ongeacht uw geloofsovertuiging. Bekijk de getijden via de onderstaande link. Sinds 635, toen koning Oswald het Heilige Eiland Lindisfarne aan Sint Aidan schonk om er zijn klooster te stichten, is het eiland een bedevaartsoord. De weg werd pas in 1954 aangelegd en tot die tijd waren de verticale palen de enige markeringen voor de veilige route tussen het vasteland en het eiland. De aanblik van de palen die zich uitstrekken over het zand en de modder is een van de meest iconische beelden van Northumberland.

U kunt weer de A1 oprijden, wederom kortstondig wanneer de route door Berwick-upon-Tweed loopt. U steekt de rivier de Tweed over via de Royal Tweed Bridge, die langs de prachtige oude stenen brug loopt. Berwick-upon-Tweed is een fascinerende Engelse grensstad op slechts 4 kilometer ten zuiden van Schotland, bekend om de dertien wisselingen van eigendom tussen de twee landen voordat het in 1482 definitief Engels werd. De Berwick Barracks, gebouwd tussen 1719 en 1721, behoren tot de vroegste speciaal gebouwde militaire kazernes van Engeland en getuigen van de gevechten die hier plaatsvonden. Het is de meest noordelijke stad van Engeland en beschikt over opmerkelijk goed bewaarde Elizabethaanse muren, drie belangrijke bruggen, een Schotse voetbalclub en een gematigd, koel kustklimaat.
Volg de A1 opnieuw, steek de Schotse grens over en rijd vervolgens over de Queensferry Crossing-brug ten oosten van Edinburgh. De Queensferry Crossing werd op 30 augustus 2017 voor het verkeer geopend. De 2,7 kilometer lange constructie is de langste kabelbrug met drie torens ter wereld en tevens verreweg de grootste met kabels die midden over de overspanning lopen. Dit innovatieve ontwerp zorgt voor extra sterkte en stijfheid, waardoor de torens en het brugdek slanker en eleganter kunnen worden uitgevoerd. Terwijl u de Firth of Forth oversteekt, ziet u de Forth Road Bridge en de iconische rode Forth Rail Bridge.

Vanaf hier is het een uur rijden door een prachtig landschap naar de rivier de Tay. Het Premier Inn Hotel in Dundee is het eindpunt van de route en ligt aan de noordelijke oever van de rivier de Tay. Je bereikt het hotel via de niet al te spectaculaire, maar wel lange Tay Road Bridge van 2,1 kilometer. Het hotel ligt naast het Royal Research Ship Discovery en Discovery Point. Discovery Point is de thuisbasis van de RRS Discovery – Made in Dundee and designed for adventure. Deze bekroonde attractie vertelt het verhaal van het iconische schip 'Discovery', van haar begin in Dundee, haar geweldige Antarctische expeditie met kapitein Scott en haar reizen daarna. Ik zou twee nachten in het hotel aanraden, zodat je deze attractie kunt bezoeken en misschien een korte rit langs de kust kunt maken om Arbroath Smokies te proeven, waar ze gemaakt worden. Geen bezoek aan Oost-Schotland is compleet zonder een bezoek aan Arbroath en de kans om Arbroath Smokies te eten in dit vissersstadje. Deze schelvis wordt gezouten en warm gerookt. Ze kunnen koud of warm gegeten worden en gebruikt worden in diverse recepten met gerookte vis. De Arboath Smokie heeft een uitgesproken rookaroma en een rokerige smaak, bijna zoet, met een vleugje zout. De buitenkant van de vis is droog, terwijl het vlees crèmekleurig, sappig en schilferig is. Kenners zeggen dat de smaak complexer is dan die van andere soorten gerookte schelvis.