Primorska is een historische regio in West-Slovenië aan de grens met Italië bij Triëst. De regio ligt tussen de Julische Alpen, de Adriatische Zee en Istrië. Het staat bekend om zijn prachtige kustgebieden, indrukwekkende Julische Alpen en unieke Karstplateau.
Visserij en toerisme in het kustgedeelte met de bekende kustplaatsen Koper, Izola en Piran zijn de belangrijkste bron van inkomsten voor Primorska. De wijnbouw geniet faam rond de Brda-vallei, Landbouw en veeteelt spelen ook een belangrijke rol, met het perfecte klimaat voor het verbouwen van gewassen en het houden van vee.
De onderwereld van de karst behoort tot de meest bijzondere fenomenen die de natuur te bieden heeft: van kloven met woeste rivieren tot druipsteen in allerlei grillige vormen.
In het middelgebergte rond de Soca-rivier is vooral de natuur op zijn best, met mooie uitzichten en outdoor-activiteiten: op de rivier en in het ruige gebergte. Mensen trekken hierheen vanwege de zeer gevarieerde natuurlijke schoonheid en het rijke culturele erfgoed.

Koper is een stadje met een rijke historie en wordt gerekend tot een van de oudste Sloveense steden: het is de grootste stad in Sloveens Istrië aan de kust, het is een havenstad, het is een universiteitsstad, een tweetalige stad en ga zo maar door. Veel bezienswaardigheden zijn er te vinden, zoals de kathedraal, het Pretoriaanse paleis, het regionaal museum van Koper en het Carpaccio-huis. Klim naar de klokkentoren en geniet van het uitzicht.

In Izola kun je de sfeer van een oud vissersdorp proeven door door de smalle straatjes te dwalen, het Izola Museum te bezoeken en te genieten van de nabijheid van stranden zoals Svetilnik Beach.

Strunjan is bekend om zijn oesterkwekerijen en zoutpannen. Het zijn de meest noordelijke en kleinste zoutpannen in de Middellandse Zee, waar al meer dan 700 jaar op traditionele wijze zout wordt geproduceerd. Het Strunjan Landschapspark is een van de kleinste parken van Slovenië, maar dankzij de diversiteit ervan, die door weinig andere parken in het land wordt geëvenaard, biedt het een complete belevenis voor zowel dag- als meerdaagse bezoekers.

Piran is een oude Mediterrane stad. In de oude binnenstad is een rijke geschiedenis terug te vinden zoals de nauwe steegjes, de compacte huizen zoals het Venetiaanse Huis, de middeleeuwse architectuur en een openluchtmuseum.
De stad is vrijwel autovrij, bij aankomst is er namelijk een grote garage waar alle voertuigen geparkeerd moeten worden. Vlak na aankomst bevind je je al op het centrale plein, Tartinijev Trg, genoemd naar de componist Giuseppe Tartini. Op dit plein dat zich in het centrum van Piran bevindt vind je ook het stadhuis, waar de Venetiaanse gevleugelde leeuw trots over het plein uitkijkt. Wanneer je vervolgens gezellig verder loopt langs het water over de boulevard van Piran, kom je uiteindelijk bij het puntje van het Piraanse schiereiland terecht. Hier staat een extreem oud kerkje, waarvan het oudste deel uit de 13e eeuw stamt. Tevens vind je hier de oude vuurtoren van Piran: Piranski Svetilnik. Wandel vervolgens verder langs het water aan de andere kant van het schiereiland, dan kom je even later een weggetje tegen dat je naar de belangrijkste kerk van Piran brengt: de St. George kathedraal. Hier heb je een panoramisch uitzicht over de stad met zijn vele pastelkleurige gebouwen en een prachtig uitzicht op zee. Loopt je nog een stukje verder door, dan heb je nog de mogelijkheid om de oude stadsmuur te bezichtigen. Je kunt er ook voor kiezen om tegen betaling over de stadsmuren van Piran lopen, waar wederom een prachtig uitzicht over de Adriatische kust te wachten staat.

Een bijzonder interessant uitstapje is het bezoek aan de zoutpannen ten zuiden van Piran: Sečovlje Salina Nature Park. Hier wordt al sinds 804 op traditionele zout gewonnen door het op laten drogen van zeewater. Het gros van het zout dat in Slovenië wordt verkocht komt allemaal hier vandaan! Daarnaast is het een uniek landschap om te bezichtigen, dus cultuur en natuur in één!

De kerk (Cerkev sv. Trojice) is een historisch gebouw in Hrastovlje, een vredig dorp in het zuidwesten van Slovenië. De oorsprong van deze opmerkelijke plek is nog niet vastgesteld. Het gebouw is ofwel een romaanse kerk uit de 12e eeuw of een Istrische variant van de vroege Venetiaanse renaissancestijl uit de 15e eeuw. Hoe dan ook, het is gebouwd op een kale rots, voornamelijk uit steen, wat zeer typisch is voor de kustregio van Slovenië. Aangezien de stenen nooit volledig met pleister zijn bedekt, kunnen bezoekers zien hoe de kerk is geconstrueerd. Je kan opmerken dat de top van de kerktoren op een bepaald moment in de geschiedenis is herbouwd, maar het is nog steeds onduidelijk waarom. De kerk heeft slechts twee ramen. In de zomer werd de ruimte met het kleinere raam beschermd tegen de zon, terwijl deze in de winter beschermd was tegen de sterke bora-wind. Het interieur van de kerk was beschilderd met gotische fresco's door Johannes de Castua, daterend uit de late 15e eeuw, waarvan de bekendste De Dans van de Dood of "Danse Macabre" is, die pas in 1949 werd ontdekt. De opvallend hoge stenen verdedigingsmuur geeft het geheel een robuust uiterlijk.

De UNESCO heeft de Škocjan-grotten (škocjanske jame) tot werelderfgoed uitgeroepen. Het gebergte kent ruim zesduizend grotten, waarvan slechts een stuk of honderd tot op heden werden onderzocht. Het betreft een 3,5 km lange, tot 60 m brede en meer dan 140 m diepe kloof die op sommige plekken overgaat in grotten.

Voor je het zinkgat van Risnik gaat bewonderen, ga je lunchen in Divača, een klein maar levendig stadje, maar vooral een belangrijk knooppunt in het spoorwegnet. Het station is daarom het levendige centrum van de stad en daar vind je dan ook meerdere lunchgelegenheden.

Het pittoreske zinkgat Risnik is gelegen op minder dan 500 meter ten zuiden van het treinstation in Divača, Het is ontstaan door het instorten van het plafond van de voormalige grothal. De formatie is verbonden met de voormalige ondergrondse stroom van de rivier de Reka, die van richting veranderde en tegenwoordig veel dieper loopt. De gemiddelde diameter van het zinkgat is 220 meter en de gemiddelde diepte is 72 meter. De bodem van het zinkgat is vrij vlak, puin stijgt naar de omtrek, die overgaat in hoge klifwanden naar de top. De omtrek van de rots is slechts op één plaats onderbroken, waar je langs de puinhelling kan afdalen naar de bodem van het zinkgat. Veel vogels vinden beschutting in de rotswanden en specifieke vegetatie gedijt in de Risnik-vallei vanwege de temperatuurinversie.

Lipica is het mekka van paardenliefhebbers vanwege de lipizzanerstoeterij. Lanen met knoestige, eeuwenoude lindebomen leiden naar deze romantische plek. Hier zie je de paradepaardjes van Slovenië! Het lipizzaner ras is in 1580 ontstaan door Andalusische hengsten te kruisen met inheemse merries. Het resulteerde in een gehoorzaam, robuust, intelligent en elegant paardenras. De lipizzaners komen donker ter wereld, maar worden in de loop van de tijd sneeuwwit. Na jaren van training kunnen ze pirouettes draaien, elegant steigeren en walsen op muziek. Tijdens een demonstratie van de klassieke rijschool kun je van hun kunsten genieten. Je kan ze ook van dichterbij zien bij een stoeterijbezichtiging: de dieren staan in piekfijn verzorgde boxen, zijn geborsteld en kijken bezoekers met hun expressieve ogen nieuwsgierig aan. Het bij de entreeprijs inbegrepen Museum Lipikum is wat droog en geeft vooral informatie over de ontwikkeling van de stoeterij en de lipizzaners.

De Solkan-brug is een 219,7 meter lange boogbrug over de Soča-rivier bij Solkan. Met een boogoverspanning van 85 meter (279 voet) is het 's werelds langste stenen boogspoorbrug. Het heeft dit record omdat de latere bouwtechnologie gewapend beton gebruikte om bruggen te bouwen. Het werd gebouwd tussen 1900 en 1906. In de Eerste Wereldoorlog werd de brug verwoest door de Oostenrijkers toen zij Solkan verlieten, zodat de tegenstander deze niet kon gebruiken. In de Tweede Wereldoorlog werd de brug meermaals beschadigd door bombardementen, maar kon steeds binnen enkele dagen hersteld worden door de Duitsers.

Je komt nu in de wijnstreek van de Brda-vallei. Liefkozend ook wel het Toscane van Slovenië genoemd. Overal in het glooiende gebied zie je wijngaarden. Op de uitzichttoren van Gonjače kun je ver rondkijken om een goede indruk te krijgen. Maar nog beter: Je kunt het eindproduct gaan proeven in het middeleeuwse dorpje Šmartno, te herkennen aan de vijf opvallende torens en de oude stadsmuren, die dateren uit de 16e en 17e eeuw. Dit is een van de mooiste en best bewaarde historische dorpen in Slovenië. Wandel door het knusse centrum, bezoek een van de vele wijnproeverijen en geniet van het zonnetje op een van de gezellige terrasjes. Of wandel over de oude stadsmuren vanwaar je een prachtig zicht hebt op de omgeving. Natuurlijk is dit niet het enige wijndorp in deze contreien en daarom maak je een kleine omweg door het wijngebied. Langs Vipolže bijvoorbeeld, met de fraaie renaissance-villa en langs het kasteel van Dobrovo, gebouwd in renaissancestijl en dateert uit de 17e eeuw. Ga ook zeker binnenin een kijkje nemen en bewonder de eeuwenoude ridderzaal en de prachtige schilderijencollectie van beroemde Sloveense schilders. In ieder geval is er voldoende gelegenheid om kennis te maken met de wijnen uit deze wijnstreek.

En dan nadert het eindpunt alweer. Langs de smaragdgroene Soča-rivier rijdend ligt Kanal ob Soči aan de andere kant van de brug. De huidige brug werd gebouwd na de Eerste Wereldoorlog. De brug is ongeveer 17 meter hoog en er vinden jaarlijks duikevenementen plaats half augustus. Er zijn plannen voor de bouw van een nieuwe brug om het verkeer door het centrum te verminderen.

Het dorpje Kanal doet zijn naam eer aan: het ligt echt pal aan de Soča en als je aan komt rijden is het zicht op het dorp echt prachtig. Er is niet echt iets te doen in Kanal, maar de mooie kleuren en sfeervolle straten zijn de moeite van een stop waard. In het dorp staat de Neptunusfontein uit 1815, naast een aardige parochiekerk.