De route begint in de wijnstad Sighnaghi en gaat via de Abanopas naar Omalo in het Nationaal park Toesjeti in het uiterste noordoosten van Georgië.
Dit is geen gewone rit; het is een avontuur, een overgang van de gecultiveerde wijngaarden van Oost-Georgië naar de rauwe, ongetemde wildernis van de Grote Kaukasus.

Waarschuwing
Deze route is bedoeld voor de rijders die van uitdagingen en avontuur houden, aangezien het laatste stuk van de tocht het wegdek onverhard is. Als je dit avontuur wilt beleven dan wordt dit een ultieme belevenis. De steile en smalle klim naar de Abanopas wordt door sommigen omschreven als een van de avontuurlijkste (lees gevaarlijkste) wegen in de wereld. De weg over de bergpas is in de periode juni tot oktober open.

Sighnaghi (startplaats)
De tocht begint in Sighnaghi, een stadje dat als een adelaarsnest bovenop een heuvel in de regio Kachetië ligt. In de vroege ochtend, wanneer de zon de rode daken verlicht, begrijp je waarom dit de 'Stad van de Liefde' wordt genoemd. De architectuur is uniek voor Georgië: pastelkleurige huizen met sierlijke houten balkons en geplaveide straatjes die doen denken aan een Italiaans bergdorp.
Sighnaghi wordt omringd door een van de langste stadsmuren ter wereld, ruim vier kilometer aan 18e-eeuwse fortificaties met 23 torens. Vanaf deze muren heb je een onbelemmerd uitzicht over de Alazani-vallei. Terwijl je je voorbereidt op de klim naar de bergen, adem je hier nog de zachte, warme lucht in die zo kenmerkend is voor de Georgische wijnstreek.

Bodbe-klooster
Slechts twee kilometer buiten de stadsmuren van Sighnaghi ligt het Bodbe-klooster. Dit is een van de belangrijkste religieuze locaties van het land. Het kloostercomplex ligt verscholen tussen hoge cipressen en biedt een serene rust. Het is de laatste rustplaats van de Heilige Nino, de vrouw die in de 4e eeuw het christendom naar Georgië bracht. De traditie wil dat reizigers hier stoppen voor een zegen. De pelgrims die afdalen naar de heilige bron in de vallei beneden, herinneren je aan de diepe spirituele wortels van dit land, een contrast met de fysieke uitdaging die voor je ligt.

Telavi (koffiepauze)
De weg voert je vervolgens dieper de Alazani-vallei in naar Telavi, de hoofdstad van Kachetië. Telavi ademt geschiedenis. Hier passeer je het Batonis Tsikhe, het kasteel van koning Erekle II, en sta je oog in oog met de beroemde 900 jaar oude plataan, een levend monument dat generaties koningen en invallers heeft zien komen en gaan.

Alaverdi-klooster
Kort na Telavi verschijnt de monumentale kathedraal van het Alaverdi-klooster aan de horizon. Dit 11e-eeuwse bouwwerk was tot de bouw van de Sameba-kathedraal in Tbilisi de hoogste kerk van het land. De muren zijn bleek en sober, maar de schaal ervan is overdonderend tegen de achtergrond van de naderende bergen. In 2026 produceren de monniken hier nog steeds hun beroemde wijn in ondergrondse qvevri’s, een traditie die al millennia onveranderd is.

Pshaveli (lunchpauze)
Bij het dorpje Pshaveli verandert alles. Dit is de poort naar de Tusheti-regio. Het is een plek waar chauffeurs hun bandenspanning controleren en nog een laatste gebed prevelen. Vanaf hier is er geen weg terug; de bewoonde wereld ligt achter je en de verticale wereld van de Kaukasus roept. Zorg hier voor de in- en uitwendige mens en dito voertuig. In het dorp is een eetgelegenheid en een tankstation. Denk ook aan voldoende brandstof voor de terugweg.

Alazanipas en Abanopas
De rit omhoog is een oefening in geduld en stalen zenuwen. De weg slingert zich langs de flanken van de bergen, waarbij watervallen soms direct over het dak van de auto kletteren. Je passeert de lagere Alazanipas, waar de gelijknamige rivier diep beneden in de kloof brult. De begroeiing verandert van dichte beukenbossen naar alpenweiden en uiteindelijk naar kaal gesteente. Het absolute hoogtepunt is de Abanopas (ook wel de Abobapas genoemd in lokale dialecten). Met een hoogte van 2.850 meter is dit een van de hoogste berijdbare passen in de Kaukasus. De lucht is hier ijl en koud, zelfs in de zomer. Hier rijd je letterlijk boven de wolken. De pas markeert de grens tussen Kachetië en Tushetië. Het uitzicht is angstaanjagend en prachtig tegelijk: een oneindige zee van scherpe pieken en diepe dalen. Op de top staan vaak kleine gedenktekens, nishi’s, versierd met horens van steenbokken, die getuigen van de animistische tradities die hier nog steeds hand in hand gaan met het christendom.

Omalo (eindpunt)
Na de zenuwslopende afdaling van de pas, waarbij de weg in haarspeldbochten naar beneden duikt, kom je aan in Omalo. Dit is het grootste dorp van Tushetië, maar 'groot' is een relatief begrip in een regio die de helft van het jaar volledig van de buitenwereld is afgesloten door sneeuw. Omalo is verdeeld in een lager gelegen deel (Kvemo Omalo) en een hoger gelegen deel (Zemo Omalo).
Omalo is een plek waar de tijd lijkt te zijn gestold. Er zijn geen grote hotels, alleen gastvrije huizen van lokale families waar je wordt verwelkomd met verse bergkaas, khinkali en de sterke lokale chacha. De stilte is hier tastbaar, slechts onderbroken door het verre gebel van schaapskuddes.

Keselo-fort
De kroon op de reis is een bezoek aan Keselo, de historische vesting van Omalo. Gelegen op een rotsachtige kam boven het dorp, bestaat Keselo uit een cluster van dertien middeleeuwse verdedigingstorens. Deze torens werden in de middeleeuwen gebouwd om de dorpsbewoners te beschermen tegen invallen van stammen uit de Noord-Kaukasus.
Terwijl je tussen de leistenen muren van de torens loopt, voel je de geschiedenis van een volk dat weigerde zich te laten onderwerpen door zowel de natuur als de mens. Vanaf de top van de torens heb je een 360-graden uitzicht over de valleien van de Pirikiti en Gometsari Alazani. Het licht van de ondergaande zon kleurt de torens goud, en de schaduwen vallen over de Kaukasus.