Als je gisteren de travertijnen van Pamukkale en de oude stad Hiërapolis nog niet hebt bezocht, is dit het moment. Houd er echter rekening mee dat deze route al lang is en ongeveer 10 uur duurt om in Konya aan te komen, dus besteed er aandacht aan. Een persoonlijke suggestie is om hier een vrije dag te nemen om de plaats te bezoeken en misschien een spabehandeling in het hotel te nemen, en vervolgens je reis naar Konya te beginnen zonder deze etappe in je planning op te nemen.

De surrealistische terrassen van Pamukkale achter zich latend, voelt de rit naar het oosten als een overgang, niet alleen qua landschap, maar ook qua stemming. De groene valleien vervagen, de weg wordt rechter en al snel rijd je richting het Saldameer in de zuidwestelijke Turkse provincie Burdur, een opvallend kratermeer dat bekendstaat om zijn turquoise water en witte, magnesiumrijke oevers. Het meer, vaak de "Turkse Malediven" genoemd, is omgeven door unieke vulkanische landschappen en endemische flora. Het hoge mineraalgehalte van het meer geeft het therapeutische eigenschappen en trekt natuurliefhebbers en toeristen aan die willen zwemmen, wandelen en fotograferen.

Op korte afstand van het Saldameer kunt u genieten van het uitzicht op het Yarislimeer aan uw rechterhand. Het meer is een zoutmeer en een van de kleinere meren in een gebied dat plaatselijk bekendstaat als het Turkse Merengebied. De grootte ervan varieert aanzienlijk, afhankelijk van het seizoen. Soms droogt het in de zomer volledig op en vormen zich zoutvlakten. Het herbergt een beperkte hoeveelheid dieren, maar is een belangrijke tussenstop en overwinteringsplaats voor diverse vogelsoorten, waaronder de witoogeend en flamingo's.

Daarna volgt het Meer van Burdur, een ander zoutmeer dat tot de grootste en diepste meren van Turkije behoort. De vorming van het meer begon 5 miljoen jaar geleden als een tektonische depressie. Waterplanten worden in het meer niet aangetroffen vanwege de hoge concentratie natriumsulfaat en chloor. Omdat het meer in de winter niet bevriest, dient het als een winterverblijfplaats voor vogels.

Vanaf daar brengt een korte omweg u naar Sagalassos voor een koffiestop in Sagalassos, een oude stad in Pisidië (het huidige Turkije), bekend om zijn strategische ligging in de bergen, de architectuur uit de Hellenistische en Romeinse tijd en de status als de "eerste stad" van de regio. De goed bewaard gebleven archeologische site, gelegen op een hoogte van 1750 meter, bevat indrukwekkende bouwwerken zoals de Antonijnse fontein, een Romeins badhuis en een groot theater. Het was een welvarende stad, bekend om zijn aardewerk en agrarische export. De ruïnes werden in 1985 door archeologen herontdekt.

Vervolgens gaan we naar het kasteel van Eğirdir, een historisch fort met oorsprongen uit de Lydische, Romeinse, Byzantijnse, Hamididische en Ottomaanse periode. Het ligt op een schiereiland in het meer van Eğirdir en heeft binnen- en buitenmuren, hoewel veel delen ervan in puin liggen. Het is gebouwd met afwisselend steen en baksteen en biedt een panoramisch uitzicht op het meer. Ondanks gedeeltelijk verval blijft het kasteel een cultureel en historisch belangrijke plek die bezoekers trekt die geïnteresseerd zijn in architectuur, geschiedenis en schilderachtige landschappen.

Ik raad een lunchstop aan bij het nabijgelegen Melodi Restaurant aan de oever van het meer van Egirdir. Het restaurant biedt een ruime keuze aan visgerechten, mediterrane gerechten en Turkse gerechten. Gasten kunnen genieten van verse vis, waaronder specialiteiten zoals sudak en sazan, bereid op traditionele wijze. Het restaurant biedt een terras met een schilderachtig uitzicht op het meer, wat zorgt voor een aangename sfeer tijdens de maaltijden. Het restaurant staat bekend om zijn attente service en schone omgeving, waardoor het een populaire keuze is bij zowel de lokale bevolking als bezoekers.

Na de lunch reist u langs de zuidkant van het meer naar het uitkijkpunt bij het Egirdir-meer, dat een prachtig uitzicht biedt over het Egirdir-meer richting het schiereiland Yesilada. Het Westelijke Taurusgebergte vormt de achtergrond, met de Barla Dağı als hoogste piek op 2700 meter.

Het volgende meer dat we zien is het Beysehirmeer, een ondiep zoetwatermeer met een gemiddelde maximale diepte tussen de 5 en 9 meter. Het is het grootste zoetwatermeer van Turkije met een oppervlakte van 650 vierkante kilometer. Het meer wordt voornamelijk gevoed door water uit het nabijgelegen Sultan- en Anamasgebergte en telt meer dan 30 eilanden die een thuis bieden aan duizenden watervogels die er nestelen, waaronder zwanen, aalscholvers, eenden en duikers.

De bestemming, Konya, overspoelt je met een compleet andere energie. Dit is geen flitsende stad, het is een plek doordrenkt van spiritualiteit en traditie. Konya is vooral bekend als de thuisbasis van het Mevlana Museum, waar de dichter en mysticus Rumi begraven ligt. Zijn leer bracht de wervelende derwisjen voort, en zelfs vandaag de dag worden er ceremonies gehouden waarbij derwisjen in meditatie ronddraaien, waarbij hun rokken in hypnotiserende cirkels wapperen.
Een wandeling door het museum, met zijn turquoise betegelde koepel en manuscripten vol poëzie, voelt alsof je een andere wereld binnenstapt. Maar Konya's Seltsjoekse erfenis stopt daar niet: madrassa's, moskeeën en karavanserais herinneren je eraan dat dit ooit een machtig knooppunt was aan de Zijderoute. De Aladdin-moskee, hoog op de heuvel, biedt een weids uitzicht over de stad en herinnert eraan hoe geloof en geschiedenis hier verweven zijn.

Vergeleken met de oogverblindende witte kliffen van Pamukkale voelt Konya meer geaard en contemplatief aan. De wegen naar de stad dagen je niet uit met bergpassen of technische beklimmingen, maar ze testen wel je geduld en concentratie. Eindeloze rechte stukken kunnen op hun eigen manier mentaal vermoeiend zijn.

Deze etappe levert misschien niet de adrenaline van kronkelende canyons op, maar het levert wel iets anders op: het constante kloppen van het hart van Anatolië en een blik op de spirituele kern van Turkije.