De Lincoln Highway: de weg vrijmaken voor Amerika
Wegen in Amerika vóór 1912
In 1912 hadden de Verenigde Staten weinig wegen die geschikt waren voor auto's. Van de 4 miljoen kilometer aan wegen was het merendeel onverhard – hobbelig en stoffig bij droog weer, en bijna onbegaanbaar bij regen. De weinige "verbeterde" wegen waren meestal te vinden in de buurt van steden en werden als verbeterd beschouwd als ze geëgaliseerd waren. Grind of bakstenen oppervlakken waren zeldzame luxe, terwijl beton en asfalt nog niet waren geïntroduceerd.
Nog problematischer was dat deze wegen vaak geen verbinding maakten tussen nederzettingen. In plaats daarvan straalden ze vanuit stadscentra naar buiten zonder een samenhangend netwerk te vormen. Voor langeafstandsreizen bleven treinen de meest betrouwbare optie.
De geboorte van de Lincoln Highway
De Lincoln Highway veranderde alles. Bedoeld als de eerste verbeterde transcontinentale autoweg in de Verenigde Staten, strekte hij zich uit van Times Square in New York City tot Lincoln Park in San Francisco, Californië, met een lengte van meer dan 5500 kilometer en doorkruiste hij 13 staten.
Dit ambitieuze project markeerde een keerpunt in de Amerikaanse infrastructuur en bood automobilisten een ononderbroken route door het hele land. Tegenwoordig zijn delen van de Lincoln Highway aangewezen als National Scenic Byway in Illinois, Iowa en Nebraska, en als provinciale wegen in West-Pennsylvania, Ohio en Indiana. De route loopt ook door New York, New Jersey, West Virginia, Wyoming, Utah, Nevada en Californië, hoewel deze delen officieel niet als provinciale wegen zijn aangewezen.
Een eerbetoon aan Abraham Lincoln
De Lincoln Highway was meer dan alleen een weg. Het was ook het eerste nationale monument voor president Abraham Lincoln. Het werd negen jaar vóór de opening van het Lincoln Memorial in Washington D.C. in 1922 opgericht. Het was een symbolisch en praktisch eerbetoon aan Lincolns nalatenschap en weerspiegelde de geest van eenheid en vooruitgang.
"De hoofdstraat door Amerika"
Als eerste autoweg die het continent overspande, bracht de Lincoln Highway welvaart naar honderden steden, dorpen en gehuchten langs de route. Bedrijven floreerden, het toerisme groeide en gemeenschappen raakten beter met elkaar verbonden. De snelweg kreeg de liefkozende bijnaam "The Main Street Across America", als symbool voor de centrale rol die de wegcultuur en economie van het land speelden.

Dag 6 van 19: Mansfield, Ohio naar Fort Wayne, Indiana. Brick Roads, filmscènes en grensforten – van Mansfield naar Fort Wayne
Begin elke dag met een volle tank brandstof en een gevoel van ontdekking.

De reis van vandaag volgt de Old Lincoln Highway, grotendeels buiten de hoofdwegen, en biedt een intiemer beeld van de historische charme van de route. Bij het verlaten van Mansfield ziet u al snel de markeringen van Lincoln Highway langs de weg – sommige originele betonnen palen uit 1928, andere moderne metalen borden die reizigers nog steeds de weg wijzen.
In het stadje Bucyrus kunt u het Hopley Monument bekijken, opgericht in 1929 ter ere van John Edward Hopley, een lokale krantenredacteur die zich hartstochtelijk sterk maakte voor een snelweg van kust tot kust. Zijn inspanningen hebben bijgedragen aan de visie op de Lincoln Highway.
Als u verder westwaarts rijdt, komt u aan in Upper Sandusky, waar nog een stuk originele bakstenen weg onbedekt is gebleven door asfalt. Het rijden van dit deel biedt een zeldzame kans om de wegomstandigheden te ervaren waarmee reizigers meer dan een eeuw geleden te maken hadden.
Upper Sandusky speelde ook een rol in de filmgeschiedenis. Scènes uit The Shawshank Redemption werden hier gefilmd, waaronder de houtwerkplaats in de gevangenis, nu bekend als de Shawshank Woodshop, en de openingsscène in de rechtszaal, gefilmd in het gerechtsgebouw van Wyandot County.
Wanneer u de staatsgrens oversteekt, verlaat u Ohio en komt u in Indiana terecht. Van daaruit gaat de reis verder naar Fort Wayne.
Fort Wayne werd in 1794 gesticht door het Amerikaanse leger onder leiding van generaal Anthony Wayne, een held van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog. Het fort was strategisch ontworpen om te worden verdedigd door een klein garnizoen van 50 tot 75 man, ter bescherming tegen mogelijke aanvallen van de indianen tijdens de Noordwest-Indianenoorlog.
Een 3-sterrendag met gemakkelijk reizen en het opsporen van historische markeringen en muurschilderingen langs de route